Jerzy Moskal...na dobry początek

 

   W nowej siedzibie Centrum Scenografii Polskiej proponujemy Państwu wystawę „Jerzy Moskal… na dobry początek”, prezentującą wyjątkowy dorobek twórcy naszej instytucji. Jerzy Moskal - scenograf teatralny i filmowy, plastyk, innowator w zakresie nowoczesnej ekspozycji muzealnej i wystawiennictwa. Z urodzenia drohobyczanin, z wyboru mieszkaniec Katowic. Twórca unikatowej w skali kraju placówki muzealnej – Centrum Scenografii Polskiej. Przygodę ze scenografią zaczął w 1957 roku w telewizji katowickiej, gdzie z przerwami pracował do lat siedemdziesiątych.  W teatrze zawodowym zadebiutował „Zmartwychwstaniem” w 1968 roku w Teatrze Śląskim, w reżyserii Lidii Zamkow. Posługiwał się symbolem, skrótem, kolażem. Lubił szybkie zmiany dekoracji, co wymuszało mobilność jej elementów. Inscenizował chętnie romantyków i Szekspira. Wybrane, wielokrotnie nagradzane tytuły prezentujemy właśnie na tej wystawie. Projekty do „Anny Kareniny” Lwa Tołstoja sąsiadują ze „Sławną historią o Troilusie i Kresydzie”, „Zmartwychwstanie” z „Czekając na Godota” Becketta. Wystawa prezentująca projekty - kolaże, makiety, plakaty oraz obiekty przestrzenne jest wielobarwną panoramą życia i artystycznej osobowości Jerzego Moskala. Wszystkie plansze są autorskimi kolażami artysty.

 


           

Jerzy Moskal – artysta plastyk, scenograf, scenarzysta. W latach 1956-57 był redaktorem graficznym „Przemian”, w 1957-60 naczelnym scenografem ośrodka TVP w Katowicach, w 1962-83 – redaktorem graficznym „Poglądów”, a w 1984-89 – naczelnym grafikiem Wydawnictwa „Śląsk”. Od 1954 – członek ZPAP , w latach 1997-99 członek Zarządu Głównego ZASP. W 1985 powołał unikalne w skali europejskiej Centrum Scenografii Polskiej oddział Muzeum  Śląskiego w Katowicach i był jego dyrektorem do 2006. Pracował jako scenograf (teatr, opera, film, wystawiennictwo) głównie w Teatrze Śląskim w Katowicach i innych miastach regionu, a także w Łodzi, Bydgoszczy i Zielonej Górze; był autorem kształtu przestrzeni ekspozycyjnej wystaw Andrzeja Stopki, Lidii i Jerzego Skarżyńskich, Zofii Wierchowicz, Kazimierza Wiśniaka, Jerzego Zitzmana, Franciszka Starowieyskiego, Tadeusza Kantora, Józefa Szajny, Wiesława Langego, Andrzeja Majewskiego. Był inicjatorem m.in. w 1965 Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach, a w latach 1986,1988,1990 twórcą polskich wystaw na IX Międzynarodowym Quadrienalle Scenografii w Pradze.Jest autorem koncepcji i szaty edytorskiej m.in. : „Albumu pisarzy śląskich” 1972 i 1975, „Ilustrowanego słownika dziejów Śląska” 1991, monografii Katowic „Bogucice, Załęże et nova villa Katowice”. Laureat nagród artystycznych za scenografie do „Wyzwolenia” 1977, „Króla IV” 1977, „Końcówki” 1988; laureat Złotych Masek m.in. za „Roku polskiego pory” spektaklu zrealizowanego w 1979 w Teatrze Śląskim w Katowicach oraz za „Na dnie” 1981, „Komu bije dzwon” 1988.Laureat nagród specjalnych i wyróżnień za wystawy  m.in. za ekspozycję  Wiesława Langego „Wieża samotności” i spektakle/wystawy „Postać” oraz autobiograficzne „Myślenie oczami” 2006 w konkursach  na „Najciekawsze Wydarzenie Muzealne”. Ponadto - laureat Grand Prix na festiwalu filmów Interwizji w Pradze (nagroda zespołowa) za filmową wersję „Jutra” T. Bairda 1975,  Nagroda Prezydenta Miasta Katowice 1992, Honorowa Odznaka Miasta Katowice za plenerowe widowisko o historii Katowic „Na początku była kuźnia”, doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2006, Nagroda im. Karola Miarki 2006, Srebrny Medal „Gloria Artis” 2008.