Szalony Hidalgo w świecie utopii

 

Na podstawie projektów scenograficznych  i materiałów archiwalnych, ekspozycja porusza problem recepcji dramatów hiszpańskich z XVI i XVII wieku, a także z przełomu XIX i XX  wieku. Temat został rozszerzony o sugestie dotyczące szeroko rozumianej ikonosfery prozatorskiego dzieła Miguela de Cervantesa, malarstwa Diego Velazqueza i  Salvadora Dali.

 

Popularne sylwetki Don Kichota,  Sancho Pansy i infantek funkcjonują w kulturze masowej. Analogicznie do obrazu pejzażu hiszpańskiego z czerwoną ziemią winnic i wapiennymi skałami płaskowyżów, zwieńczonych sylwetami wiatraków, zatartych w świetle słońca. Wychodząc od uniwersalnych skojarzeń,  podzielono ekspozycję na dwie części.  W poszukiwaniu przestrzeni utrwalonych przez literaturę, zapraszamy do przekroczenia wewnętrznej granicy hiszpańskiego teatru zwanego corralem. Chcemy odsłonić mechanizm wizualnej  iluzji poetycko zdefiniowanej przez Miguela de Cervantesa.

 

Szczególny rozkwit sztuki dramatopisarstwa w hiszpańskim Złotym Wieku kojarzony jest  z dziełami Pedro Calderona de la Barki i Lope de Vegi. Napisane przez nich dramaty, osadzone zarówno  w realiach dworu, jak i hiszpańskiego pueblo, poruszają problem życia, które może stać się snem.  Kształt drugiej części ekspozycji wynika z wieloznacznej interpretacji dworu hiszpańskiego. Portrety infantek, odbite w krzywych zwierciadłach luster, ukazują ułomność naszego wzroku, przemijalność tego, co materialne.  Uzupełniając ekspozycję prezentacją fragmentów spektakli i projekcją impresji fotograficznych, chcemy przywołać atmosferę hiszpańskiego pejzażu.

 


Komisarz wystawy: Agnieszka Kołodziej-Adamczuk

-----------------------------------

Ankieta

W jaki sposób najczęściej dowiadują się Państwo o wydarzeniach organizowanych w naszej instytucji?