Kup bilet


Galeria jednego dzieła

Galeria jednego dzieła to miejsce w którym artyści dostosowują swoją sztukę do przestrzeni. To pomieszczenie o blisko 12 metrów wysokości, jest stworzone z betonowych ścian z niewielkimi kwadratowymi okienkami dookoła i przeszklonym sufitem, przez który wpadają promienie słońca.

Sztuka „do miejsca”, czyli site specific art, to pojęcie znane od lat 70. XX wieku. Początkowo odnosiło się do artystycznych interwencji w przestrzeń pozamuzealną (i pozagaleryjną), wpisujących sztukę zarówno w otwarty pejzaż, jak i w tkankę miejską. Za pierwsze dzieła z tego gatunku uznano powstałą w USA Spiral Jetty –wchodzącą w morze ogromną spiralną groblę Roberta Smithsona z roku 1970 oraz Two Running Violet V Forms Roberta Irwina, którego przejrzyste, barwne płaszczyzny rzeźbiarskie zostały skonfrontowane z żywą tkanką eukaliptusowego lasu w San Diego (1975). Do historii sztuki przeszły też projekty Christo Javacheva – opakowania budynków i konstrukcji publicznych, takich jak Reichstag w Berlinie czy Pont Neuf w Paryżu. Na gruncie polskim tego rodzaju inicjatywy miały miejsce już w roku 1970 podczas Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70, kiedy Tadeusz Kantor zaprojektował swoje słynne wielkie Krzesło (zrealizowane dopiero w roku 2011), a Henryk Stażewski doprowadził do powstania świetlnego obrazu 9 promieni światła na niebie.

Z czasem pojęcie sztuki „do miejsca” zaczęło obejmować także dzieła zaprojektowane specjalnie do rozmaitych wnętrz zaadaptowanych do celów ekspozycyjnych. Takie dzieła odnoszą się bezpośrednio do specyfiki miejsca i uwzględniają nie tylko jego charakter oraz parametry architektury, lecz i jego historię czy nawet mitologię. Cechą charakterystyczną wszystkich tego rodzaju obiektów jest więc ich formalny i znaczeniowy związek z określonym miejscem, poza którym tracą one swoje walory. Niepowtarzalność czy też unikatowość tak rozumianego dzieła stała się z czasem czynnikiem decydującym o programie wielu instytucji, szczególnie takich, które funkcjonują w budynkach mających wcześniej inne funkcje. Klasycznym przykładem jest londyńskie muzeum Tate Modern mieszczące się w dawnej elektrowni, w ślad za którą poszedł Grand Palais w Paryżu. W podobny sposób gospodaruje swoją główną przestrzenią Muzeum Sztuki Współczesnej w Berlinie, mieszczące się w zaadaptowanym na cele artystyczne budynku byłego Dworca Hamburskiego (Hamburger Bahnhof).

Nowy gmach Muzeum Śląskiego w Katowicach ma wiele cech wspólnych z innymi poprzemysłowymi budynkami muzealnymi Europy i świata. Dzięki decyzji zbudowania osobnej przestrzeni dla wystaw jednego dzieła wpisuje się w aktualną strategię tych muzeów. Zaproszono artystów z różnych zakątków świata, do zagospodarowania monumentalnej przestrzeni galerii i stworzenia w niej sztuki odnoszącej się do tego konkretnego miejsca, która wyznaczyła w historii tego Muzeum moment nowego otwarcia.

W przestrzeni galerii powstały do tej pory dzieła Leona Tarasewicza, Carol Benzaken, Daniego Karavana, Mirosława Bałki, Teresy Murak i Chiharu Shioty.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn