Bohaterami ekspozycji są byli więźniowie nazistowskich obozów koncentracyjnych, przemawiający w pierwszej osobie za pośrednictwem listów, fragmentów świadectw i prób literackich oraz twórczości plastycznej. Ich narracje budują subiektywny obraz pokoleniowego doświadczenia traumy, obraz uniwersalny, bo wyrażony nie liczbami, lecz doznaniami sensorycznymi, które są udziałem każdego człowieka.

Ekspozycja prowadzi przez najtrwalej zapisane w pamięci doświadczenia zmysłowe.