Twórczość plastyczna Mieczysława Pragnącego jest emanacją szerokiego spektrum zainteresowań – nie ma w zasadzie tematyki, z którą by się nie zmierzył, oraz materiału, którym by się nie interesował. Jego rysunki są świadectwem obserwacji przyrody (roślin, ptaków, zwierząt), próbą zmierzania się z tematyką religijną i związanym z nią patosem, a z kolei kolaże i autorskie modyfikacje fotogramów są wyrazem poszukiwań twórczych, także w zakresie materiałów plastycznych.

W sztuce Pragnącego można wyznaczyć sfery, które wyraźnie dominują nad innymi. W jego pracach przeważa tematyka erotyczna, której poświęcony zostanie odrębny artykuł. Tematyka religijna nie należy do najczęściej podejmowanych przez artystę, co w kontekście jego życiorysu nie jest bezzasadne: w 1946 roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej i był pełnomocnikiem w gminie przy prezydium; w 1947 roku został członkiem komisji wyborczej do sejmu ustawodawczego, a rok później przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej. W roku 1949 powołano go na wójta gminy Czarnocin. Być może artysta wciągnięty w machiny partyjnego aktywizmu nie do końca odnajdywał się w tematyce tak dalekiej od oficjalnej linii partii, z którą najwidoczniej się utożsamiał. Może studium świętych postaci pasjonowało go mniej niż np. treści erotyczne bądź botaniczno-animalistyczne?

„Być może” i „prawdopodobnie” to słowa, które w odniesieniu do Pragnącego będą nam nieustannie towarzyszyć, ponieważ jego motywacje artystyczne nie są do końca znane. W związku z tym prezentowana wystawa nie przynosi kategorycznych odpowiedzi na pytania – dlaczego zaczął tworzyć i czym była twórczość w jego życiu. Pokornie przyglądam się pracom Pragnącego i mam nadzieję, że kiedyś zdobędę pełnię wiedzy, a pogłębiona wówczas analiza zostanie wykorzystana w kolejnych projektach wystawienniczych. Odkrywanie Pragnącego to szukanie odpowiedzi w morzu domysłów.

Magdalena Łuków vel Broniszewska