Andrzej Kreutz Majewski urodził się 19 września w 1934 roku w Brdowie, zmarł 28 lutego 2011 roku w Warszawie. Należał do pokolenia, któremu apokalipsa drugiej wojny światowej, a także rodzinne tajemnice odebrały poczucie bezpieczeństwa. Wychowywany głównie przez kobiety przez większość dorosłego życia łączył fakty w niepełnej biografii, szukał potwierdzenia daty urodzenia, dręczyła go niepewność pochodzenia i niewiadoma wokół postaci ojca. W tych okolicznościach szczególnego znaczenia nabierają słowa artysty stwierdzające, że teatr jest dla niego wszystkim. „Jest tym, czym zechcę – raz Edenem, raz rynsztokiem. Zawsze pocieszającym jakoś…”. W latach 1953–1959 Majewski studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, m.in. w pracowni malarstwa prowadzonej przez prof. Adama Marczyńskiego. Kluczowe dla jego twórczości były lata 1957–1959 spędzone na Wydziale Scenografii w pracowni profesorów Karola Frycza i Andrzeja Stopki. Debiutował dyplomową scenografią do „Horsztyńskiego” Juliusza Słowackiego (reż. Bronisław Dąbrowski, Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 1959). Od początku drogi zawodowej współpracował z wybitnymi reżyserami europejskimi: Augustem Everdingiem, Jean-Claudem Riberą, Hansem Neugebauerem, Kurtem Pschererem, Alfredo Rodriguezem, Laco Adamikiem i polskimi: Aleksandrem Bardinim, Kazimierzem Dejmkiem, Markiem Weissem-Grzesińskim i Mariuszem Trelińskim. Tworzył scenografie operowe do spektakli prowadzonych pod batutą genialnych dyrygentów i kierowników muzycznych, takich jak: Georg Solti, Karl Böhm, Herbert von Karajan, Nello Santi, Bohdan Wodiczko, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jacek Kasprzycki i Robert Satanowski. Podróż Majewskiego toczyła się w wielu kierunkach geograficznych, począwszy od stypendium w Rzymie w 1963 roku, był artystą tworzącym na wielu scenach świata: w Kolonii, Monachium, Londynie, Salzburgu, Paryżu, Hamburgu, Genewie czy Dortmundzie.

W 1962 roku premiera wieczoru balowego złożonego z „Syna marnotrawnego” Claude’a Debussy’ego, „Judith” Artura Honeggera i „Święta wiosny” Igora Strawińskiego (reżyseria i choreografia: Alfred Rodriguez, kierownik muzyczny: Henryk Czyż) była początkiem kariery Majewskiego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie, gdzie w latach 1966–2005 jako naczelny scenograf stworzył sceniczne arcydzieła. Efektem jego pracy i przyjaźni z Bardinim były m.in. realizacje „Otella” Giuseppe Verdiego, (1969) i „Elektry” Richarda Straussa (1971). Natomiast zwieńczeniem współpracy Majewskiego z Dejmkiem było wystawienie „Diabłów z Loudun” Krzysztofa Pendereckiego (1975) oraz „Wyzwolenia” Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze Polskim w Warszawie (1982). U szczytu kariery scenograficznej w latach osiemdziesiątych Majewski pełnił funkcję inscenizatora i demiurga stwarzającego świat, dysponującego niezależnym artystycznym gestem. Wówczas powstały monumentalne realizacje: „Pasja według świętego Łukasza”, oratorium Krzysztofa Pendereckiego (1979) oraz „Król Roger” Karola Szymanowskiego (1983).

Majewski został wyróżniony wieloma nagrodami artystycznymi, otrzymał m.in.: II nagrodę za projekt scenografii do „Hamleta” Williama Szekspira na Biennale Sztuki „Wystawa Młodych” w Paryżu w 1961 roku; Złoty Medal za projekt scenografii do „Orfeusza” Igora Strawińskiego na Triennale Scenografii w Nowym Sadzie w 1966 roku; Złoty Medal na Quadriennale Scenografii w Pradze w 1967 roku, a także został uhonorowany nagrodą Koryfeusza Scenografii Polskiej w 1999 roku.