W twórczości Mieczysława Pragnącego erotyki zajmują czołowe miejsce. Nagim postaciom poświęcał zdecydowanie najwięcej czasu. Rysował głównie kobiety i czynił z nich modelki, które przedstawiał w różnych pozach: kobiety skakały, pochylały się, wykonywały piruety, prezentowały swoje wdzięki. Oczy bohaterek były raczej smutne i zastygłe w nieodgadnionej refleksji, a krwiście czerwone źrenice przykuwały wzrok. Wiele z nich podpisywał słowem „kokota” – dziś nieużywanym, wówczas oznaczającym kobietę lekkich obyczajów, prostytutkę, utrzymankę. Ale była też „Kobieca piękność”, „Ewa pokusa”, „Smakotka” – nie przez przypadek nadał swoim pracom tak esencjonalne tytuły, silnie działające na wyobraźnię.

Dlaczego właśnie nagie kobiety uczynił tak częstymi tematami swoich prac? Czy rysowanie ich było odpowiedzią na intymne potrzeby? A może związane z nimi tabu symbolicznie łączyło się z samym faktem uprawiania przez niego rysunku, o którym prawdopodobnie nikt nie wiedział? Może ich bezpruderyjność była odpowiedzią na jego niewysłowioną w inny sposób potrzebę wolności i chęcią nieprzejmowania się tym, co ludzie we wsi powiedzą? Piastując stanowisko wójta i ciesząc się związaną z tym estymą, mógł nie zdradzać swoich artystycznych zamiłowań, szczególnie mających tak odważny charakter. Być może będąc osobą znaną we wsi, wytworzył własny świat po to, by móc w duchu powiedzieć – „jest coś, czego o mnie nie wiecie, i nigdy się o tym nie dowiecie”. Skrywana przed światem tajemnica może przynosić ogrom satysfakcji.

Magdalena Łuków vel Broniszewska